Zijn muts en donkere bril had hij nog op, maar de lange zwarte baard die Eels-aanvoerder E op een Talibanstrijder deed gelijken, is bijgeknipt nadat hij op luchthavens te vaak was tegengehouden door argwanende douaniers. E ziet de wereld niet bepaald door een roze bril, maar zijn zwartgallige humor spreekt aan, getuige de uitverkochte AB. Begrijpelijk, want E bezingt zijn leed heel herkenbaar. Als het hem even niet meezit, dan klinkt het: ‘Life is shit’.

E is bovendien zo getalenteerd dat hij zijn muziek de meest uiteenlopende richtingen kan uitsturen. Klonk Eels vorige keer in de Antwerpse Elisabethzaal nog ingetogen en met veel franjes, nu is dit een rockgroep geworden die er bij momenten een forse lap op geeft. Een prominente rol is daarbij weggelegd voor gitarist John Parish, jarenlang rechterhand van PJ Harvey.

‘Get Ur Freak On’ van R&B-diva Missy Elliott ondergaat een fikse bolwassing en lieflijke liedjes zoals ‘My Beloved Monster’, ‘Not Ready Yet’ en ‘I Like Birds’ kneedt E ditmaal tot ruwe rock, met gitaarsolo’s die alleen in de seventies in de mode waren. Achteloos trakteert hij op wel knappe uitvoeringen van de singles ‘Cancer For The Cure’ en ‘Mr. E’s Beautiful Blues’ maar andere hits zoals ‘Novocaine For The Soul’ en ‘Susan’s House’ blijven achterwege.